Η Ελλάδα πρέπει να κάνει την υπερβασή της

 

Μετά από τρία και πλέον χρόνια εφαρμογής της μνημονιακής πολιτικής της σκληρής λιτότητας, όλοι διαπιστώνουν (ξένοι και ντόπιοι) ότι τα αδιέξοδα διευρύνονται και τα οικονομικά, κοινωνικά και θεσμικά προβλήματα αντί να λύνονται, αυξάνονται επικίνδυνα.

Επίσης η δημόσια διοίκηση αντί να εκσυγχρονίζεται και να γίνεται πιο αποδοτική και αποτελεσματική, με τις απολύσεις, συνταξιοδοτήσεις και τις σημαντικές μειώσεις των μισθών και τις πρόχειρες οργανωτικές αλλαγές, από μεγάλος ασθενής, έγινε ημιθανής. Παράδειγμα χαρακτηριστικό αποτελεί το Υπουργείο Οικονομικών. Στη δεκαετία του 1980 οι δηλώσεις του φόρου εισοδήματος υποβάλλονταν από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Μάρτιο κάθε έτους και τα εκκαθαριστικά σημειώματα στην συντριπτική τους πλειοψηφία στέλνονταν στους φορολογούμενους μέχρι τα μέσα Μαΐου για να πληρωθεί η πρώτη δόση μέχρι το τέλος Μαΐου. Τώρα, υποβάλλονται οι δηλώσεις αυτές μέχρι το τέλος Αυγούστου και τα μερικά εκκαθαριστικά σημειώματα αποστέλλονται ακόμη και μία ή δύο ημέρες πριν την λήξη της πληρωμής της πρώτης δόσεως, προς μεγάλη ταλαιπωρία των φορολογουμένων και των υπαλλήλων των Δ.Ο.Υ.

Συνέπεια αυτής της κατάστασης είναι ο κρατικός προϋπολογισμός, ως ελλειμματικός, να καταβάλει επιτόκια στους δανειστές, επειδή δεν εισπράττει εγκαίρως το «ζεστό» χρήμα των εκκαθαριστικών. Παρ’ όλα αυτά ο Πρωθυπουργός και η Κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι τώρα εκσυγχρονίζει τη Δημόσια Διοίκηση. Το ίδιο συμβαίνει και με τους άλλους τομείς της Δημόσιας Διοίκησης, όπως διαπιστώνουν καθημερινά οι πολίτες.

Η πλήρης αποτυχία αυτής της μνημονιακής πολιτικής η οποία οδήγησε και σε υπερδιόγκωση του δημόσιου χρέους, το οποίο θα ανέλθει περίπου στο 180% του Α.Ε.Π. στο τέλος του τρέχοντος έτους (από 120% του Α.Ε.Π. που ήταν στο τέλος του 2009), έχει οδηγήσει τα κόμματα της Γερμανίας να έχουν ως κύριο θέμα της προεκλογικής τους περιόδου τη διαχείριση του Ελληνικού χρέους, που δεν είναι διαχειρίσιμο λόγω αυτής της αλλοπρόσαλλης και αδιέξοδης υφεσιακής οικονομικής πολιτικής της λιτότητας και της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους.

ΤΩΡΑ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ

Γι’ αυτό η χώρα μας, θα πρέπει να κάνει αμέσως την υπέρβασή της για να σωθεί. Όσο καθυστερεί αυτή η υπέρβαση, θα δυσκολεύουν και περισσότερο τα πράγματα για την κοινωνία, την οικονομία, τους θεσμούς και τα εθνικά μας θέματα. Θα πρέπει δηλαδή να εγκαταλειφθεί η πολιτική της μονόπλευρης και απάνθρωπης λιτότητας, να εκπονηθεί και εφαρμοστεί αμέσως πρόγραμμα για την πραγματική ανάπτυξη που θα φέρνει απασχόληση και κοινωνική προστασία, σε συνδυασμό με την σημαντική ελάφρυνση του χρέους και όχι με την συζητούμενη προσθήκη νέων δανείων που προϋποθέτουν νέα μνημόνια και νέες πολιτικές μονόπλευρης και καταστροφικής λιτότητας.

Τώρα είναι η ώρα, χωρίς φόβο, να πάρουμε τις μεγάλες αποφάσεις και να συγκρουστούμε με όλες τις δυνάμεις που υποστηρίζουν απατηλά ότι δήθεν ο λογαριασμός  βγαίνει και που επιμένουν στη συνέχιση αυτής της καταστροφικής πολιτικής της λιτότητας. Να συγκρουστούμε με τις πολιτικές οικονομικές και κοινωνικές δυνάμεις (ντόπιες και ξένες) που βλέπουν τις κοινωνίες ως μάζες μέσα από δείκτες και αδιαφορούν για τους ανθρώπους που πένονται, που δυστυχούν.

Αν δεν το πράξουμε αυτό, θα υπάρξουν νέα δάνεια και νέα σκληρά μέτρα, που θα οδηγήσουν την κοινωνία σε μεγάλη αναταραχή και τη χώρα σε ανεπανόρθωτη βλάβη.