Η Ευρώπη και το ευρώ κινδυνεύουν απο το Βερολίνο

 

Η Ευρώπη και το ευρώ κινδυνεύουν από το Βερολίνο

Είναι γνωστό ότι η Ευρωπαϊκή Ενοποίηση είναι δημιούργημα της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων. Ο δρόμος για την ευρωπαϊκή ενοποίηση δημιουργήθηκε στη δεκαετία του ’50, λόγω της ανησυχίας για την μελλοντική ανάπτυξη της Γερμανίας.

Το 1946 δηλαδή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, ο Τσόρτσιλ είχε δύο λόγους για να ζητήσει από τη Γαλλία να φτιάξει τις σχέσεις της με τη Γερμανία με στόχο της Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης:

α) Τη δημιουργία μιας κοινής αντίστασης απέναντι στην απειλή της ΕΣΣΔ και β) τη δέσμευση της Γερμανίας σε μια ευρύτερη ένωση, γιατί ο Τσόρτσιλ προέβλεπε την μελλοντική ενδυνάμωση της Γερμανίας και ήθελε να αποτρέψει την κυριαρχία της στην Ευρώπη. Ευρωπαίοι και αμερικανοί ηγέτες – ο Μάρσαλ, ο Αιζενχάουερ, ο Κένεντι, ο Τσόρτσιλ, ο Μονέ, ο Αντενάουερ και ο Ντε Γκόλ – δεν έδρασαν από ευρωϊδεαλισμό, αλλά επειδή γνώριζαν ιστορία και κυρίως είχαν στη μνήμη τους την πρόσφατη ιστορία του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της Γερμανικής κατοχής. Γνώριζαν επίσης από την ιστορία ότι κάθε φορά που ένα κεντροευρωπαϊκό κράτος έδειξε αδυναμία, οι γειτονικές χώρες της περιφέρειας πίεζαν προς το κέντρο. Και όταν οι ηγεσίες χωρών της Κεντρικής Ευρώπης ήταν ισχυρές ή νόμιζαν ότι ήταν ισχυρές, επιτίθεντο στην περιφέρεια.

Έτσι η αντίσταση που έφεραν η Θάτσερ, ο Μιτεράν και ο Αντρεότι στην επανένωση της Γερμανίας προκλήθηκε από το φόβο ότι η Γερμανία θα γίνει και πάλι πολύ ισχυρή και η ηγεσία της θα επιτεθεί και πάλι στην περιφέρεια.

Η ΓΕΡΜΑΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ

Δυστυχώς ο φόβος αυτός επαληθεύτηκε και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η πολιτική και οικονομική ηγεσία της Γερμανίας εκμεταλλεύτηκε πολλαπλώς την ευρωπαϊκή ενοποίηση και αντί να δείξει αλληλεγγύη και σεβασμό στις Ευρωπαϊκές αξίες επιτίθεται στην Ευρωπαϊκή περιφέρεια. Δημιούργησε ελλείμματα στην περιφέρεια για να κάνει η Γερμανία πλεονάσματα και να Γερμανοποιήσει την Ευρώπη.

Δημιουργεί με την ασφυκτική αντικοινωνική δημοσιονομική πειθαρχία ύφεση, στρατιές νεόπτωχων ανέργων, εξαθλιωμένων και αστέγων. Καταλύει βίαια την εθνική κυριαρχία των χωρών της περιφέρειας και διέπεται από μια αλαζονική αντίληψη και πρακτική. Η Γερμανική ηγεσία νομίζει ότι είναι ισχυρή πλέον και ότι έτσι θα καθυποτάξει την περιφέρεια και τους λαούς της, ώστε να υλοποιήσει με άλλο τρόπο την ανεκπλήρωτη επιθυμία της παλαιότερης ηγεσίας της. Έτσι αποδεικνύεται ότι η σημερινή ηγεσία της Γερμανίας δυναμιτίζει την Ευρώπη και το Ευρώ.

Διαφεύγει όμως της προσοχής της ότι η μνήμη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου και της γερμανικής κατοχής παίζει ακόμη κυρίαρχο ρόλο. Δεν λαμβάνει υπόψη της ότι σχεδόν όλοι οι γείτονες της Γερμανίας και όλοι οι Εβραίοι που βρίσκονται διασκορπισμένοι στον πλανήτη, θυμούνται το Ολοκαύτωμα και τις ωμότητες που διαπράχτηκαν στην κατεχόμενη περιφέρεια της Ευρώπης και ότι οι αρνητικές αυτές μνήμες επανέρχονται εντονότερα όταν η σημερινή Γερμανική ηγεσία ακολουθεί και πάλι μια απάνθρωπη και επιθετική ηγεμονική πολιτική στην Ευρώπη.

Αν η Γερμανική ηγεσία δεν αλλάξει πολιτική, αν δεν εγκαταλείψει τα αλαζονικά της σχέδια ώστε να γίνει μια κανονική , ισότιμη, Ευρωπαϊκή χώρα, τότε το Ευρώ και η Ε.Ε. δεν θα έχουν μέλλον. Μέλλον όμως δεν θα έχει και η Γερμανία γιατί αυτή τη στιγμή ολόκληρος ο πλανήτης αντιμετωπίζει μια κατάσταση όπου μερικές χιλιάδες αμερικανοί κερδοσκόποι και μερικοί οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης, κρατούν ομήρους τις Κυβερνήσεις της Ευρώπης, περιλαμβανομένης και της Γερμανίας. Ούτε ο Ομπάμα ούτε η Βρετανία, ούτε ασφαλώς και η Γερμανία μπορούν να αντιδράσουν. Πολύ περισσότερο δεν μπορούν να αντιδράσουν μόνοι τους.

Τέλος η Γερμανική ηγεσία δεν μπορεί να μιλάει για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου, ούτε να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για το Ευρώ και την Ε.Ε.