Υποκριτική και επικίνδυνη η όψιμη αντιφασιστική οργή

 Το φαινόμενο της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ  και οι εγκληματικές δραστηριότητες στελεχών της δεν εμφανίστηκαν τώρα. Ανάγονται στο παρελθόν και απλά εμφανίστηκαν εντονότερα τα τελευταία τρία μνημονιακά χρόνια. Οι τρικομματικές και οι δικομματικές κυβερνήσεις, όμως, σκοπίμως έκλειναν τα μάτια, για τους δικούς του μικροκομματικούς λόγους το κάθε συγκυβερνόν κόμμα. Η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ κατασκεύασαν, επίσης, παράλληλα τη θεωρία «των δύο άκρων», προκειμένου σταδιακά να την επιβάλλουν στον ελληνικό λαό και με τη χρήση αντιδημοκρατικών μεθοδεύσεων και μηχανισμών να την χρησιμοποιήσουν μελλοντικά για να καταστείλουν τις κοινωνικές αντιδράσεις, που θα έλθουν με βεβαιότητα, λόγω της συνεχιζόμενης μνημονιακής πολιτικής και των νέων δυσβάστακτων μέτρων, που θα λάβουν στα επόμενα χρόνια. Για να μπορέσει, όμως, να ολοκληρωθεί το σχέδιο της θεωρίας των δύο άκρων, θα έπρεπε πρώτα, μετά και τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, να εμφανισθεί η Κυβέρνηση ότι χτυπάει το ένα άκρο, ώστε στη συνέχεια  να διαμορφωθεί  το κατάλληλο πολιτικό έδαφος για να χτυπήσουν το απατηλά κατασκευαζόμενο  άλλο άκρο, στα πλαίσια της δήθεν ισονομίας, δηλαδή, για να παγιδεύσουν και να χτυπήσουν και τις αντιμνημονιακές προοδευτικές πολιτικές δυνάμεις  εμφανίζοντας αυτές ότι αποτελούν το άλλο άκρο, με τελικό σκοπό να αναχαιτίσουν την ενδεχόμενη έλευσή τους στην εξουσία. Η κυβέρνηση μάλιστα επιχειρεί να χρησιμοποιήσει και τμήματα κρατικών υπηρεσιών και τη δικαιοσύνη για την προώθηση του ανωτέρω σχεδίου. Το σχέδιο, βέβαια, αυτό  εξυπηρετεί κυρίως τους διεθνείς δανειστές μας και τις κυρίαρχες δυνάμεις της Δύσης, που θέλουν να εξασφαλίσουν το οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό έλεγχο της χώρας μας και για τα επόμενα χρόνια, ώστε να εξυπηρετήσουν τα δικά τους οικονομικά και γεωπολιτικά συμφέροντα. Η Κυβέρνηση, όπως αποδεικνύεται καθημερινά, αδιαφορώντας για τις αρνητικές συνέπειες αυτής της επικίνδυνης πολιτικής για τη χώρα, την κοινωνία και τους δημοκρατικούς θεσμούς, με προθυμία προωθεί αυτό το σχέδιο πιστεύοντας ότι εξυπηρετεί τα κομματικά της συμφέροντα. Κάνει, όμως και πάλι ένα μεγάλο «λάθος». Απλά επιβεβαιώνει το ρηθέν «Η Δεξιά δεν ξεχνά τη Δεξιά». Στο βωμό των μικροκομματικών συμφερόντων της θυσιάζει και τα εθνικά συμφέροντα και τη δημοκρατία. Γι’ αυτό οι πολίτες θα πρέπει να οργανωθούν και να αντισταθούν δημοκρατικά. Δεν θα πρέπει να παγιδευθούν στα ψευτοδιλήμματα και τις απαράδεκτες μεθοδεύσεις των διεθνών δανειστών και των κυβερνητικών κομμάτων.