Χρειάζεται εθνική στρατηγική

 

Χρειάζεται Εθνική Στρατηγική

Βρισκόμαστε σε μια μακρά περίοδο διεθνών ανακατατάξεων και αλλαγών σφαιρών επιρροής. Όλα είναι ρευστά στον πλανήτη και διαμορφώνονται καθημερινά νέες ισορροπίες και συσχετισμοί.

Στα πλαίσια αυτά πρέπει να αναλυθούν και να εκτιμηθούν και τα μνημόνια τα οποία επέβαλλαν στην Ελλάδα και στην Κύπρο οι κυρίαρχες χώρες της Δύσης.

Οι ωμές και βίαιες οικονομικές επιθέσεις στην Ελλάδα και στην Κύπρο, με κατάλυση της εθνικής κυριαρχίας και με επιβολή οικονομικής και πολιτικής κατοχής, έχουν να κάνουν προφανώς με παιχνίδια ηγεμονίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση και με ευρύτερα γεωπολιτικά παιχνίδια στην Ανατολική Μεσόγειο, που αφορούν τα πλούσια ενεργειακά κοιτάσματα και τις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες που θέλουν οι μεγάλες δυνάμεις της δύσης να διαμορφώσουν στην περιοχή.

Είναι πλέον γνωστό ότι η Ελλάδα και η Κύπρος διαθέτουν τεράστια ενεργειακά αποθέματα. Η εκμετάλλευση τους με ορθό και προσεκτικό τρόπο μπορεί να εξασφαλίσει σε αυτές νέα γεωστρατηγική σημασία, οικονομική και στρατιωτική ισχύ, αλλά και πλούτο, αν διαθέσουν οι χώρες αυτές πολιτικές ηγεσίες με αρετή, τόλμη και αυτοπεποίθηση. Γι’ αυτό η Άγκυρα σπεύδει να προκαταλάβει τις εξελίξεις, εντείνοντας τις απειλές κατά της Ελλάδας και της Κύπρου και προσπαθώντας με παραβιάσεις κυριαρχικών δικαιωμάτων να αλλάξει το νομικό καθεστώς στο Αιγαίο, να σύρει σε πολιτικό διάλογο την Ελλάδα για τις παράνομες διεκδικήσεις της και να επιβάλει ένα νέου τύπου σχέδιο Ανάν στην Κύπρο.

 

ΤΕΛΟΣ ΣΤΑ “ΧΑΜΟΓΕΛΑ” ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ

 

Ενώ είναι προφανείς οι στόχοι της Τουρκίας, της Γερμανίας, της Αγγλίας και των Η.Π.Α. στην περιοχή, είναι απορίας άξιο ότι η Αθήνα τα τελευταία χρόνια καταπίνοντας τις επιθετικές πολιτικές της Τουρκίας, με την ανοχή και τη στήριξη των ανωτέρω κυρίαρχων δυνάμεων της Δύσης, χαριεντίζονται με την Τουρκική ηγεσία και με ψευδαισθήσεις περί βελτιώσεως των σχέσεων, ανοίγει δρόμους με υπογραφή ανώδυνων διμερών συμφωνιών, σε ένα διάλογο για ανατροπή του statusquoστο Αιγαίο, που είναι ο στρατηγικός στόχος της Τουρκίας επί σειρά ετών.

Είναι σαφές ότι τώρα η Άγκυρα, εκμεταλλευόμενη τις συνεχείς υποχωρήσεις της Ελλάδας και της Κύπρου, αλλά και τη μνημονιακή πολιτική, κινείται σε ρόλο διεθνούς παίκτη και διεκδικεί μια καλή θέση και μερίδιο στις νέες κατανομές στην Ανατολική Μεσόγειο και στους υποθαλάσσιους ενεργειακούς δρόμους που είναι υπό κατασκευή.

Εκμεταλλεύεται επίσης την έλλειψη εθνικής στρατηγικής από την Ελλάδα και την Κύπρο και την πλήρη εξάρτιση της πολιτικής ηγεσίας τους από τις κυρίαρχες δυνάμεις της Δύσης που στηρίζουν τα σχέδια της Τουρκίας και προωθούν, μέσω της Τουρκίας, τα δικά τους γεωπολιτικά και οικονομικά σχέδια στη περιοχή.

Έτσι η Τουρκία τώρα αναπτύσσει ταχύτητα, ζητεί επιτάχυνση των συνομιλιών για λύση του Κυπριακού από τον Ο.Η.Ε. και από εκεί συνεκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών από τη νέα “ενωμένη Κύπρο”.

Επίσης εξωθεί την Ελλάδα σε πολιτικό διάλογο για συνεκμετάλλευση του Αιγαίου, έξω και πέρα από το Διεθνές δίκαιο της θάλασσας, πράγμα που σημαίνει διχοτόμηση του Αιγαίου και παραχώρηση εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στην Τουρκία.

 

ΕΘΝΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ

Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη η πολιτική ηγεσία της Ελλάδας και της Κύπρου, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει με απάθεια τους επερχόμενους άμεσους κινδύνους, συνεχίζοντας μια πολιτική κατευνασμού, ψευδεπίγραφης και ανιστόρητης φιλίας που στέλνει λάθος μηνύματα και συγκαλύπτει την αρπακτική Τουρκική πολιτική στην Κύπρο και στο Αιγαίο. Δεν μπορεί να κινείται με εθνικό στόχο το ΕΥΡΩ αντί οποιασδήποτε θυσίας.

Η Ελλάδα και η Κύπρος έχουν σήμερα στη διάθεσή τους ένα μεγάλο οικονομικό και γεωπολιτικό όπλο. Τον ενεργειακό τους πλούτο, που είναι ταυτόχρονα και διαπραγματευτικό όπλο. Έχουν επίσης, λόγω των γεωγραφικών τους θέσεων, ένα μεγάλο διαπραγματευτικό όπλο έναντι των Η.Π.Α., της Γερμανίας και του Ισραήλ, εν όψει και της διαφαινόμενης στρατιωτικής επέμβασης αυτών στη Συρία και το Ιράν. Δεν είναι δυστυχώς αυτές οι πολιτικές ηγεσίες που κυριαρχούν σήμερα στην Ελλάδα και στην Κύπρο, ικανές να διαμορφώσουν μια σύγχρονη εθνική στρατηγική αντιμετώπισης αυτών των άμεσων εθνικών κινδύνων και αξιοποίησης υπέρ της Ελλάδας και της Κύπρου, αυτών των νέων μεγάλων οικονομικών και γεωπολιτικών όπλων που διαθέτουμε. Γιατί οι ηγεσίες αυτές είναι όμηροι των κυρίαρχων δυνάμεων της Δύσης και οι μνημονιακές πολιτικές που επέλεξαν και δεσμεύτηκαν να εφαρμόσουν, είναι τελείως αντίθετες προς το εθνικό συμφέρον. Είναι κατά συνέπεια ανήμπορες να εκμεταλλευτούν τα ανωτέρω πλεονεκτήματα μας και ως εκ τούτου επικίνδυνες.

Γι’ αυτό πρέπει οι κυβερνήσεις αυτές να ανατραπούν δημοκρατικά το συντομότερο δυνατό, γιατί οι καιροί σήμερα “ου μενετοί”.

Οι κίνδυνοι βρίσκονται προ των πυλών μας αλλά και οι ευκαιρίες για τη συμμετοχή στη νέα τάξη πραγμάτων που διαμορφώνεται στην περιοχή είναι μεγάλες, ώστε να εξέλθει ο Ελληνικός και Κυπριακός λαός από τη φτώχεια και την γενικευμένη παρακμή.